این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات شاعر درباره ناامیدی، دوری از معشوق، و رنجهای زندگی است. شاعر از مفاهیمی مانند پروانه و شمع، فیل و مورچه، و خورشید و ویرانه استفاده میکند تا احساسات عمیق خود را درباره بیعدالتی و ناکامیهای زندگی بیان کند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، استفاده از استعارههای پیچیده و احساسات سنگین در شعر، برای درک بهتر نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد.
غزل ۴۳۹۷ - تا چنددلت برمن مهجور نبخشد
تا کی نگهت برنگه دور نبخشد ۱
پروانه مغرورم ودربزم نسوزم
تا شمع به من مرهم کافور نبخشد ۲
مغزش بخورد پشه نمرد مکافات
فیلی که به نقش قدم مور نبخشد ۳
افسردگی این طوراگر ریشه دواند
ترسم که خزان برشجر طورنبخشد ۴
تا هست گلیم سیه بخت به روزن
خورشید به ویرانه ما نور نبخشد ۵
زودا که شود دنبه گدازاز نظرخلق
آن پهلوی چربی که به ساطور نبخشد ۶
بردار بپیچد به صدآشفتگی تاک
گردور خودآن چشم به منصور نبخشد ۷
زودا که به خاکستر ادبار نشیند
خرمن که به دست تهی مورنبخشد ۸
صائب تو مهیای پریشانی دل باش
این شمع تجلی است که برطورنبخشد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.