این متن شعری است که مفاهیمی مانند عشق، خودشناسی، نقصان و کمال، و رهایی از تعلقات را بررسی میکند. شاعر از استعارههایی مانند آینه، تیر، سرو، و سیمرغ استفاده کرده تا احساسات عمیق و فلسفی خود را بیان کند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از استعارهها ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۴۳۸۹ - در راه توهر کس دل ودین باخته باشد
از زنگ خودی آینه پرداخته باشد ۱
چون تیر خدنگی که پر وبال ندارد
ناقص بود آن سرو که بی فاخته باشد ۲
در بزم نگاری که ز خود صبر ندارد
در خلوت آیینه چه پرداخته باشد ۳
پروای زبان بازی شمشیر ندارد
هر کس ز تحمل سپر انداخته باشد ۴
در عین تمامی بود آماده نقصان
هر ساده عذاری که چو مه ساخته باشد ۵
چون سایه زمین گیر بود روز قیامت
سروی که در اینجا علم افراخته باشد ۶
از عشق شود پاک دل ز قید علایق
ناقص بود آن سیم که نگداخته باشد ۷
در آب حیات آمده بر سنگ سبویش
در بحر حبابی که نفش باخته باشد ۸
از طایر بی بال وپر ما چه گشاید
سیمرغ به جایی که پر انداخته باشد ۹
معمور بود خاطر آن کس که چو صائب
با گوشه ویرانه دل ساخته باشد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.