این شعر عاشقانه و پر از تصاویر شعری، به زیباییهای معشوق و تأثیرات عاطفی آن بر شاعر میپردازد. با استفاده از استعارههایی مانند آینه، شکر، پسته، و لاله، شاعر احساسات خود را نسبت به معشوق بیان میکند. همچنین، از عناصر طبیعت مانند آب روان و گلها برای توصیف حالتهای عاطفی استفاده شده است.
این شعر دارای مفاهیم عاطفی و استعاری است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، درک عمیقتر از صنایع ادبی و احساسات شاعر نیازمند سطحی از بلوغ فکری و ادبی است.
غزل ۴۳۷۰ - رخسار ترا خط نتوانست نهان کرد
بی پرده تر این آینه را آینه دان کرد ۱
می شد به شکر پسته ازین پیش حصاری
شکر لب نو خط تودر پسته نهان کرد ۲
رفتار تو از آب روان گرد بر آورد
رخسار تو خون در جگر لاله ستان کرد ۳
بر تنگ شکر غیرت من تلخ کند عیش
هر چند مرا تنگدل آن غنچه دهان کرد ۴
روشن شد ازان صفحه رخسار سوادم
آن خط بنا گوش مرا حاشیه دان کرد ۵
فریاد که نتوان دل صد پاره مارا
شیرازه درین باغ چو اوراق خزان کرد ۶
حاشا که پر از گوهر سیراب نسازد
صائب چو صدف آن که مرا پاک دهان کرد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.