این متن شعری است که مضامین عرفانی، اخلاقی و فلسفی را دربرمیگیرد. شاعر از غفلت از خدا، ناپایداری دنیا، اهمیت عشق و رنج در رسیدن به مقصود، و پذیرش خطاهای خود سخن میگوید. همچنین، تأکید بر راستی، تلاش و توکل به قضا و قدر دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از ابیات مانند «اقرار نکردن به گنه عین گناه است» نیاز به درک اخلاقی پیشرفتهتری دارند.
غزل ۴۳۶۵ - آسایش تن غافلم از یاد خداکرد
از طینت بادام به شکر نتوان برد ۱
این خانه خرابی به حباب است سزاوار
از آب روان خانه نبایست جداکرد ۲
بی جذبه به جایی نرسد کوشش رهرو
برگردم ازان ره که توان رو به قفاکرد ۳
چون نافه نفس در جگر باد صبا سوخت
تا یک گره از زلف گرهگیر تو واکرد ۴
در رهگذرش چاه شود دیده حسرت
از راستی آن کس که درین راه عصا کرد ۵
بی رنج طلب روی دهد آنچه نخواهی
دولت عجبی نیست اگر روی به ما کرد ۶
در معرکه عشق دلیرانه متازید
بر صفحه دریا نتوان مشق شناکرد ۷
اقرار نکردن به گنه عین گناه است
قایل نشد آن کس که به تقصیر خطا کرد ۸
قایل به خطا باش که مردود جهان شد
هر کس گنه خویش حوالت به قضا کرد ۹
دور فلک از زمزمه عشق تهی بود
این دایره را خامه صائب به نوا کرد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.