غزل ۴۳۶۲ - تنها نه صفا خط ز لب لعل بتان برد

تنها نه صفا خط ز لب لعل بتان برد
کاین مور حلاوت ز شکر خند نهان برد ۱

تمکین تو از کوه گران گرد برآورد
رفتار تو آسودگی از سرو روان برد ۲

شد جوشن داودی ما لاغری از تیغ
این موج خطر کشتی ما را به کران برد ۳

محشور شود رو به قفا روز قیامت
هرکس که ز دنیا دل وچشم نگران برد ۴

در دایره چرخ ز اسباب فراغت
آسودگیی بود که مرکز ز میان برد ۵

تا شوق مرا سر به بیابان جنون داد
درد طلب آسودگی از سنگ نشان داد ۶

افتاد به زندان مه مصر از چه کنعان
از منزل اول به دوم راه توان برد ۷

ممنون پر وبال چو تیریم ز غفلت
هر چند که ما را به هدف زور کمان برد ۸

از عمر سبکسیر نشد غفلت من کم
در رهگذر سیل مرا خواب گران برد ۹

باریک نگردیده چو موی کمر از فکر
صائب نتوان راه به آن تنگ دهان برد ۱۰