این شعر عاشقانه از صائب تبریزی، عشق و رنجهای ناشی از آن را به تصویر میکشد. شاعر از دلتنگی، سوختن، و نالههای دور از معشوق سخن میگوید و از نقش باطل عشق و ناتوانی در رهایی از آن یاد میکند. همچنین، به تقدیر و تدبیر انسان در برابر عشق اشاره دارد.
مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعارههای بهکاررفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۴۳۳۴ - کو عشق که دودم ز دل تنگ برآرد
این سوخته تخم از جگر سنگ برآرد ۱
دنباله رو محمل او را چه بود حال
جایی که جرس ناله به فرسنگ برآرد ۲
این نقش که زد ساعد سیمین تو برآب
از دست تو دل کس به چه نیرنگ برآرد ۳
تدبیر من آهنگ زمین بوس تو دارد
تا پرده تقدیر چه آهنگ برآرد ۴
پیمانه چو پروانه به گرد تو زند بال
از آتش می روی تو چون رنگ برآرد ۵
تاب سخن تلخ ندارد دل نازک
این آینه از آب گهر زنگ برآرد ۶
صائب شرر جان چه کند در تن خاکی
چون شعله نفس در جگر سنگ برآرد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.