این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که به موضوعاتی مانند عشق، کمال، جدایی، و ناامیدی میپردازد. شاعر از چشمهایی که به دیدن حقیقت باز نیستند، عشقی که با مخالفت روبرو میشود، و آرزوهای برآوردهنشده سخن میگوید. همچنین، اشاراتی به مفاهیم عرفانی مانند سفر روح و جستجوی کمال دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و جدایی ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۴۳۳۰ - چشمی که مقید به نظر باز نگردد
چون دیده آیینه سخنساز نگردد ۱
آغاز ترا رتبه انجام کمال است
انجام تو چون بهتر از آغاز نگردد ۲
من حرف ز عشاق زنم او ز مخالف
طنبور من و عقل به هم ساز نگردد ۳
هر کس شنود نغمه داودی زنجیر
پروانه هر شعله آواز نگردد ۴
ای وای اگر طایر رم کرده جان را
خالش گره رشته پروانه نگردد ۵
هرگز ز کمانخانه ابروی مکافات
تیری نگشایم که به من باز نگردد ۶
هرگز نچکد از الف خامه صائب
یک نقطه که خال لب اعجاز نگردد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.