این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساس شکرگزاری شاعر از نعمتها و فیضهای الهی است که به او رسیده است. او از دریافت بخشهای مختلفی مانند مهر قبول آسمان، عشق، گوهرهای کرم، روشنی، بادهٔ احمر، حلاوت شکر و سخنهای آبدار سخن میگوید. این اشعار نشاندهندهٔ قدردانی عمیق شاعر از موهبتهای زندگی و عشق الهی است.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی نیاز دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۴۳۱۹ - از بحر فیض قسمت دیگر به من رسید
بردند دیگران کف وعنبربه من رسید ۱
مهر قبول بر ورق من زد آسمان
این داغ همچو لاله احمر به من رسید ۲
هر نشأه ای که در جگر خم ذخیره داشت
یک کاسه کرد عشق چو ساغر به من رسید ۳
روزی که شد محیط کرم آستین فشان
چندین هزار دامن گوهر به من رسید ۴
در یوزه فروغ نکردم ز مهر وماه
این روشنی ز عالم دیگربه من رسید ۵
عمری به شیشه کرد مرا خشکی خمار
تا ساغری ز باده احمربه من رسید ۶
از زهر سبز شد پروبالم چو طوطیان
تا گردی از حلاوت شکر به من رسید ۷
جان در تن شکار کند شست پاک من
فربه شد آن شکار که لاغر به من رسید ۸
منت خدای را که سخنهای آبدار
صائب ز فیض ساقی کوثر به من رسید ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.