این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و ناامیدی از وصال معشوق است. شاعر از بیقراری، عشق بیپاسخ و آرزوهای برآوردهنشده میگوید و از مفاهیمی مانند بوسه، محشر، جبریل و قفس بهعنوان نمادهایی برای توصیف حالات درونی خود استفاده میکند.
مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات نمادین مانند 'محشر' و 'جبریل' نیاز به دانش ادبی و فرهنگی دارد که معمولاً در سنین بالاتر کسب میشود.
غزل ۴۲۹۴ - بی صحبت تو عیش میسر نمی شود
رغبت به بوسه لب ساغر نمی شود ۱
یارب چه خاک بر سر بی طاقتی کنم
دستم دچار دامن محشر نمی شود ۲
هر سطر کار شهپر جبریل می کند
مکتوب ما وبال کبوتر نمی شود ۳
بال شکسته است کلید در قفس
این فتح بی شکستگی پر نمی شود ۴
صائب چه رفته ای، گلی از بوسه اش بچین
دائم زمان وصل میسر نمی شود ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.