این شعر از صائب تبریزی بیانگر تجدید احساسات و عواطف انسانی است، با وجود گذشت زمان و کهنگی برخی چیزها، پیوندهای عاطفی و مهربانی تازه میشوند. همچنین، به مفاهیمی مانند عشق، امید، رنج و تجدید حیات اشاره دارد.
محتوا شامل مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رنج و داغ کهنه ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
غزل ۴۲۸۷ - از حسن نوخطان دل ما تازه می شود
داغ کهن ز مشک ختا تازه می شود ۱
هرچند کهنه می شود آن نخل دلپذیر
پیوند مهربانی ما تازه می شود ۲
از استخوان سوخته تازه روی عشق
چون مغز، استخوان هماتازه می شود ۳
عاقل به زیر دار نفس راست چون کند
اندوه من ز قد دوتا تازه می شود ۴
خونابه اش به صبح قیامت شفق دهد
داغی که از ترانه ما تازه می شود ۵
چندان که همچو کاه شود بیش کاهشم
امید من به کاهربا تازه می شود ۶
نفس خسیس گشت ز پیری خسیس تر
از رخت کهنه حرص گدا تازه می شود ۷
چون داغ تخم سوخته کز ابر تازه می شود
صائب ز باده کلفت ما تازه می شود ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.