غزل ۴۲۸۷ - از حسن نوخطان دل ما تازه می شود

از حسن نوخطان دل ما تازه می شود
داغ کهن ز مشک ختا تازه می شود ۱

هرچند کهنه می شود آن نخل دلپذیر
پیوند مهربانی ما تازه می شود ۲

از استخوان سوخته تازه روی عشق
چون مغز، استخوان هماتازه می شود ۳

عاقل به زیر دار نفس راست چون کند
اندوه من ز قد دوتا تازه می شود ۴

خونابه اش به صبح قیامت شفق دهد
داغی که از ترانه ما تازه می شود ۵

چندان که همچو کاه شود بیش کاهشم
امید من به کاهربا تازه می شود ۶

نفس خسیس گشت ز پیری خسیس تر
از رخت کهنه حرص گدا تازه می شود ۷

چون داغ تخم سوخته کز ابر تازه می شود
صائب ز باده کلفت ما تازه می شود ۸