این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به موضوعاتی مانند رهایی، آزادی، دوری از افراد پست، و ارزش همت بلند میپردازد. شاعر با اشاره به عناصری مانند پرواز، شبنم، سرو، و غنچه، مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی را بیان میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و استعارههای پیچیده در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند دوری از افراد پست و ارزش همت بلند نیاز به تجربه و درک بیشتری از زندگی دارند.
غزل ۴۲۷۹ - جان از وداع سبکتاز می شود
لوح مزار، شهپر پرواز می شود ۱
در کام کش زبان که زبان نفس دراز
چون شمع روزی دهن گاز می شود ۲
از صحبت خسیس حذر کن که چشم را
یک برگ کاه مانع پرواز می شود ۳
نتوان به زخم تیغ لبش را ز هم گشود
هر دل که مخزن گهر راز می شود ۴
قطع نظر ز خواب بهارست لازمش
با عندلیب هر که هم آواز می شود ۵
باشد عیار همت افتادگان بلند
شبنم به آفتاب نظرباز می شود ۶
رعناترست سرو ز اشجار میوه دار
آزاد هر که گشت سرفراز می شود ۷
افغان که در گرفتن دامان سعی من
خار شکسته چنگل شهباز می شود ۸
صائب ز آه سرد دل تنگ وا شود
گر غنچه از نسیم سحر باز می شود ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.