این متن شعری است که به موضوعاتی مانند عشق، رنج، عزلت، آرزوها و تأملات فلسفی میپردازد. شاعر از زیباییها و دردهای زندگی سخن میگوید و به مفاهیمی مانند عادت، غفلت، و ارزش سکوت اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از ابیات به درد و رنج اشاره میکنند که ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
غزل ۴۲۶۱ - آنجا که خنده لعل ترا پرده در شود
طوطی چو مغز پسته در شکر شود ۱
می خوردن مدام مرا بی دماغ کرد
عادت به هر دوا که کنی بی اثر شود ۲
چون دستگاه عیش به مقدار غفلت است
بیچاره آن کسی که زخود باخبر شود ۳
با راست رو، زبان ملامت چه می کند
چون خار سر ز راه زند پی سپرشود ۴
عزلت گزین که آب به این سهل قیمتی
در دامن صدف چو کشد پا گهر شود ۵
هر آرزو که بشکنی امروز در جگر
فردا که این قفس شکند بال وپر شود ۶
آیینه خانه ای است خموشی که هر چه هست
بی گفتگو تمام در او جلوه گر شود ۷
صائب سوزد به داغ غبن، اگر باغ جنت است
سوزد اگر ز کوی تو جای دگر شود ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.