این متن شعری است که به مفاهیمی مانند عشق، دیوانگی، رنج، صبر و تقدیر میپردازد. شاعر از دردهای عشق، بیعدالتی دنیا و ناتوانی انسان در برابر تقدیر سخن میگوید و تأکید میکند که برخی رنجها با افسون و درمانهای ظاهری از بین نمیروند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج و بیعدالتی ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۴۲۵۴ - حکم خرد به مردم مجنون نمی رود
دیوانه است هر که به هامون نمی رود ۱
هر چند پیر گشت و فراموشکار شد
بیداد ما ز خاطر گردون نمی رود ۲
استادگی ز تیزی شمشیر عشق اوست
از زخم ما به ظاهر اگر خون نمی رود ۳
بیطاقتی مکن که بلای سیاه خط
از صد هزار تبت وارون نمی رود ۴
هر جا که هست نقطه دل، غم محیط اوست
مرکز زحکم دایر بیرون نمی رود ۵
عنقا ز کوه قاف نخیزد به هایهو
از سنگ کودکان غم مجنون نمی رود ۶
مژگان مرا ز مد نظر برد سیل اشک
از پیش چشمم آن قد موزون نمی رود ۷
از خودبرون شدن نتوانند غافلان
پای به خواب رفته به هامون نمی رود ۸
در وقت خواب بیش شود پیچ و تاب مار
سودای گنج از سر قارون نمی رود ۹
صائب بساز با غم آن زلف پر شکن
کاین درد پا شکسته به افسون نمی رود ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.