این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات شاعر دربارهی ناکامیها، بدبختیها و ناملایمات زندگی است. شاعر از بخت بد، شکستها و موانع زندگی خود میگوید و احساس میکند که هر درگاهی به رویش بسته شده است. او از بیتوجهی دیگران، حسادت و خجالت خود سخن میگوید و در نهایت به صبر و استقامت در برابر مشکلات اشاره میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر و همچنین بیان احساسات پیچیده مانند ناامیدی و شکست، برای درک بهتر نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. بنابراین، این متن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است.
غزل ۴۲۴۱ - غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بود
بر هر دری که روی نهادیم بسته بود ۱
قسمت نگر که طوطی بی طالع مرا
روی سخن به آینه زنگ بسته بود ۲
قحط سخن نداشت مرا از سخن خموش
این رشته از گرانی گوهر گسسته بود ۳
بخت سیاه پرده چشم حسود شد
این جغد در خرابه ماپی خجسته بود ۴
دلها از آن مسخر من شد که همچو زلف
پرواز من همیشه به بال شکسته بود ۵
دیوار شد میان من وآتش جحیم
گرد خجالتی که به رویم نشسته بود ۶
روزی که بود دل ز کمر بستگان تو
از کهکشان سپهر میان رانبسته بود ۷
صائب نباخت لنگر صبر از جفای چرخ
چون کوه زیر تیغ به تمکین نشسته بود ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.