این متن شعری است که مضامین مختلفی از جمله ناپایداری زندگی، قدرت تقدیر، رهایی از دغدغههای دنیوی، و ارزش سادگی و فروتنی را بیان میکند. شاعر از عناصر طبیعت و نمادهایی مانند فانوس، غنچه، نسیم، و آسیاب برای انتقال مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از نمادها و استعارههای پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۲۳۵ - دولت ز دستگیری مردم بپا بود
فانوس این چراغ ز دست دعابود ۱
هر غنچه واشود به نسیمی درین چمن
مفتاح قفل جود ز دست گدا بود ۲
بازیچه نسیم شود کاسه سرش
هر دل که چون حباب اسیر هوا بود ۳
پیکان دهن به خنده چو سوفار باز کرد
تا کی گره به کار من بینوا بود ۴
شرم حضورچشم ز تردامنان مدار
آیینه را به چشم چه نور حیا بود ۵
آماده شکست خودم زیر آسمان
چون دانه ای که در دهن آسیا بود ۶
روزی درین بساط به بخت است واتفاق
ورنه شکر خوش است که رزق هما بود ۷
شوید به آب تیغ ز دل زنگ زندگی
هر کس که چون قلم به سخن آشنا بود ۸
در آتشم ز کشمکش عقل خام خود
آسوده آن سفینه که بی ناخدابود ۹
صائب زخانقه به خرابات روی کن
کانجا شکسته ای که بود بوریا بود ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.