این شعر عاشقانه از زبان عاشقی است که معشوق خود را به خاطر جذابیت و کشش بینظیرش ستایش میکند. او از کشش و جذابیت معشوق سخن میگوید و بیان میکند که معشوق او را به سمت خود میکشد و در عین حال، از جور و سختیهای این عشق نیز شکایت میکند. شاعر از معشوق میخواهد که او را به سوی خود بکشد و از این عشق شیرین و سخت لذت میبرد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد تا به درستی درک شود.
غزل ۳۰۱۹ - ای که تو عشاق را همچو شکر میکشی
جانِ مرا خوش بِکُش این نَفَس، اَرْ میکُشی ۱
کُشتنِ شیرین و خوش، خاصیتِ دستِ توست
زان که نَظَرخواه را تو به نَظَر میکُشی ۲
هر سَحَری مُسْتَمِر، مُنْتَظِرم، مُنْتَظِر
زان که مرا بیش تَر وَقتِ سَحَر میکُشی ۳
جورِ تو ما را چو قَند، راهِ مَدَد دَرمَبَند
نی که مرا عاقِبَت، بر سَرِ دَر میکُشی؟ ۴
ای دَمِ تو بیشِکَم، ای غَمِ تو دَفْعِ غَم
ای کِه تو ما را به دام، هَمچو شَرَر میکُشی ۵
هر دَم دَفْعی دِگَر، پیش کُنی چون سپر
تیغ رها کردهای تو به سپر میکشی ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.