این شعر از صائب تبریزی بیانگر مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است. شاعر از بیثباتی دنیا، ناپایداری زندگی، و ارزش آزادگی و رسیدن به معانی عمیق سخن میگوید. او همچنین به بیزاری از تعلقات مادی و اهمیت فنا در راه سعادت اشاره میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۲۱۹ - گر یوسف مرا به دو عالم بها کنند
گرد کسادیم به نظر توتیا کنند ۱
جمعی که زیر چرخ شبی روز کرده اند
چون شمع دل خنک به نسیم فنا کنند ۲
چون برق تیغ نعل زوالش در آتش است
کسب سعادتی که ز بال هما کنند ۳
نتوان به خواب دردل شب فیض صبح یافت
کاین در به روی دیده بیدار واکنند ۴
این راه دور زود به انجام می رسد
از دست اختیار عنان گر رها کنند ۵
آزادگان که دست به عالم فشانده اند
سیر بهشت در دل بی مدعاکنند ۶
جای ترحم است به جمعی که چون حباب
خود را ز بحر دور به کسب هوا کنند ۷
ای مدعی بسوز که عشاق بی زبان
صد داستان به یک تپش دل ادا کنند ۸
اشکش ز دل غبار کدورت نمی برند
چشمی که تر به یاوری توتیا کنند ۹
صائب جماعتی که به معنی رسیده اند
حاشا که التفات به آب بقا کنند ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.