این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند مرگ، بقا، تقدیر، روشندلی، و ملامت میپردازد. شاعر از تشبیهات زیبایی مانند موج و آب برای بیان مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی استفاده کرده است. همچنین، به نقش تقدیر و قضای الهی در زندگی انسان اشاره میکند و از ناسپاسی برخی افراد در برابر قضا و قدر انتقاد مینماید.
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار خواهد بود. همچنین، برخی از ابیات ممکن است حاوی مضامین پیچیده یا تلخ باشند که مناسب مخاطبان جوانتر نیست.
غزل ۴۲۱۵ - جمعی که زیر تیغ فنا دست وپا زنند
چون موج پشت دست به آب بقا زنند ۱
دور قدح به مرکز ما می شود تمام
در محفلی که ساغر مرد آزما زنند ۲
هر قطره ایش پرده خواب دگر شود
بر روی بخت خفته گر آب بقا زنند ۳
قرصی اگر به سفره روشندلان بود
ذرات را ز پرتو همت صلا زنند ۴
سنگ ملامتی که به روشندلان رسد
گیرند از هوا در صلح وصفا زنند ۵
جمعی که روی تلخ کنند از قضای حق
غافل که زهر بر دم تیغ قضا زنند ۶
داریم نامه ای ز دل خود سیاهتر
مهر قبول بر ورق ما کجا زنند ۷
صائب به شیشه خانه دل سنگ می زنند
آنان که حرف سخت به روی گدا زنند ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.