این متن شعری است که از عشق، صبر، درد و رنج سخن میگوید و به مفاهیمی مانند عشق محتاطانه، بیتابی، درمانناپذیری برخی دردها و اهمیت سکوت و دروننگری اشاره دارد. شاعر از مثالهایی مانند مجنون، کلیم، و صندل برای بیان احساسات خود استفاده میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آنها ممکن است برای سنین پایینتر دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات شاعرانه و استعاری نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک کامل دارند.
غزل ۴۲۰۵ - عاشق حذر ز آتش سودا نمی کند
مجنون ز چشم شیر محابا نمی کند ۱
رطل گران نکرد دوا رعشه مرا
لنگر علاج شورش دریا نمی کند ۲
گرد سبک عنان چه گرانی برد ز کوه
صندل علاج درد سر ما نمی کند ۳
افروخت شمع طور ز بیتابی کلیم
کاری که صبر کرد تقاضا نمی کند ۴
ارزانی خموشی و بند گران اوست
حرفی که چون نسیم دلی وا نمی کند ۵
حج پیاده در قدم اهل دل بود
صائب چرا زیارت دلها نمی کند ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.