این شعر از صائب تبریزی، به بیان احساسات عمیق عاشقانه و دردهای روحی ناشی از عشق و فراق میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند موج بیقرار، شمع گداخته، و زلف شکسته، حالات درونی خود را توصیف میکند. همچنین، اشاراتی به مفاهیمی مانند صبر، عقل، و جنون عشق دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۴۱۹۸ - از کف عنان گذاشته منزل چه می کند
موج رمیده دامن ساحل چه می کند ۱
دست ز کار رفته چه محتاج دامن است
شمع گدازیافته محفل چه می کند ۲
از پیچ وتاب دل خبری نیست جسم را
با پای خفته دوری منزل چه می کند ۳
یک دل هواس جمع مرا تار ومار کرد
زلف شکسته تو به صد دل چه می کند ۴
مجنون نمی کند گله از سنگ کودکان
داند اگر شعور به عاقل چه می کند ۵
آنجاکه هست بیخبری می چه حاجت است
پای به خواب رفته سلاسل چه می کند ۶
هرجلوه ای ازو رقم قتل عالمی است
آن مست ناز تیغ حمایل چه می کند ۷
ای بحر از حباب نظر باز کن ببین
کاین موج بیقرار به ساحل چه می کند ۸
خواهی نفس گداخته آمدبه خانه ام
گر بشنوی فراق تو با دل چه می کند ۹
لب تلخ از سوال نکردی چه غافلی
کاین زهر جانگداز به سایل چه می کند ۱۰
صائب ز اشک تلخ دلم لاله زار شد
با خاک نرم دانه قابل چه می کند ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.