این متن شعری از صائب تبریزی است که به موضوعاتی مانند قناعت، صبر، عشق، و فلسفه زندگی میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر طبیعی و استعارههای زیبا، مفاهیم عمیق انسانی را بیان میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از استعارهها ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۴۱۹۶ - با خاطر گرفته کدورت چه می کند
با کوه درد سنگ ملامت چه می کند ۱
در خشکسال آب گهر کم نمی شود
بخل فلک به اهل قناعت چه می کند ۲
باران بی محل ندهد نفع کشت را
در وقت پیری اشک ندامت چه می کند ۳
خال ترا به یاری خط احتیاج نیست
این دزد خیره پرده ظلمت چه می کند ۴
سیلاب صاف شد ز هم آغوشی محیط
با سینه گشاده کدورت چه می کند ۵
وحشت چو رو دهد همه جا کنج عزلت است
از خود رمیده گوشه عزلت چه می کند ۶
تعمیر خانه شاهد ویرانی دل است
آن را که دل بجاست عمارت چه می کند ۷
از پشت زرنگار خود آیینه فارغ است
محو تو سیر گلشن جنت چه می کند ۸
صائب مرا به درد دل خویش واگذار
بیمار بی دماغ عیادت چه می کند ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.