این شعر عرفانی از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای عمیق، به موضوع شور عشق الهی و وجد صوفیانه میپردازد. شاعر با اشاره به رقص دلها، ذرات، و حتی استخوانها، نشان میدهد که همهچیز تحت تأثیر عشق الهی در حرکت است. او همچنین به ناپایداری دنیا و اهمیت طلب معنویت اشاره میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. همچنین، برخی از استعارهها ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۴۱۹۳ - هردم نه بی سبب دل ما رقص می کند
کز شوق کعبه قبله نما رقص می کند ۱
بی آفتاب ذره نخیزد ز جای خویش
از خود نه جسم خاکی مارقص می کند ۲
وجد وسماع صوفی صافی ز خویش نیست
این استخوان به بال هما رقص می کند ۳
مشت گلی چه نقش تواند بر آب زد
از زور می پیاله مارقص می کند ۴
آن راکه مطرب از دل پر جوش خود بود
دایم چو بحر بی سروپا رقص می کند ۵
گردی که از گرانی تعمیر شد خلاص
در پیش پیش سیل فنا رقص می کند ۶
خونین دلان کجا وسماع طرب کجا
این شاخ گل ز باد صبا رقص می کند ۷
پیر وجوان ز هم نکند فرق شور عشق
اینجا فلک به قد دوتا رقص می کند ۸
بی شور عشق در تن ما نیست دره ای
هر قطره زین محیط جدا رقص می کند ۹
پیچیده است درد طلب هرکه را بهم
داند که گردباد چرا رقص می کند ۱۰
داریم عالمی ز خیالش که نه سپهر
در تنگنای سینه ما رقص می کند ۱۱
ما مانده ایم در ته دیوار ورنه کاه
از اشتیاق کاهربا رقص می کند ۱۲
صائب ز زاهدان مطلب وجد صوفیان
شاخی که خشک گشت کجا رقص می کند ۱۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.