این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات عمیق عرفانی و عاشقانه است. شاعر از مفاهیمی مانند عشق، حیرت، وصال، فنا، حقگویی و تجلی سخن میگوید. همچنین، از عناصری مانند آتش، زنبور، کعبه، منصور حلاج، شجر طور و ... برای بیان مقاصد خود استفاده کرده است. شعر دارای لحنی پرشور و عارفانه است و از صنایع ادبی مختلف بهره برده است.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار میباشد. همچنین، برخی از اشارات تاریخی و ادبی مانند منصور حلاج و شجر طور نیاز به دانش پیشینه دارد که معمولاً در سنین بالاتر کسب میشود.
غزل ۴۱۸۶ - پیمانه چاره سر پرشور می کند
آتش علاج خانه زنبور می کند ۱
محرومیم ز کعبه گناه دلیل نیست
حیرانی از وصال مرا دور می کند ۲
می بایدش به منبر دار فنا نشست
اظهار حق کسی که چو منصور می کند ۳
برق تجلی ونفس اهل دل یکی است
منصور دار را شجر طور می کند ۴
از من متاب روی که زیر لب من است
آهی که صبح را شب دیجور می کند ۵
آن ساده دل که سنگ ملامت به من زند
رطل گران تکلف مخمور می کند ۶
هرگز نمی زند نمکی بر کباب من
طالع همین شراب مرا شور می کند ۷
هرگز نبوده است ملاحت به این کمال
عکس تو آب آینه راشور می کند ۸
صائب اگر به تاج شهان جا کند همان
فیروزه یاد خاک نشابور می کند ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.