غزل ۳۰۱۴ - رو، که به مهمان تو، می‌نروم ای اخی

رو، که به مهمانِ تو، می‌نَرَوَم ای اَخی
بَست مرا از طَعام، دودِ دلِ مَطْبَخی ۱

رِزْقِ جهان می‌دَهَد، خویشْ نَهان می‌کُند
گاهِ وصالْ او بَخیل، در زَر و مالْ او سَخی ۲

مال و زَرَش کم سِتان، جان بِدِه از بَهرِ جان
مَذهَبِ سَردان مَگیر، یَخ چه کُند جُز یَخی؟ ۳

قِسْمَت آن بارِدان، مایِدِه و نانِ گرم
قِسْمتِ این عاشقان، مَمْلَکَت و فَرُّخی ۴

قِسْمَتِ قَسّام بین، هیچ مگو و مَچَخ
کار بَتَر می‌شود، گَر تو دَرین می‌چَخی ۵

جَنَّتی‌‌‌‌یی دلْ فُروز، دوزخی‌‌‌‌یی خوشْ بِسوز
چند میانِ جهان، مانده در بَرزخی ۶

سویِ بُتانْ کَم نِگَر، تا نَشَوی کوردل
کور شود از نَظَر، چَشمِ سَگِ مَسْلَخی ۷

زُلْفِ بُتان سِلْسِله‌ست، جانِبِ دوزخ کَشَد
ظاهرِ او چون بهشت، باطنِ او دوزخی ۸

لیک عِنایاتِ حَق، هست طَبَق بر طَبَق
کو بِرَهانَد زِ دام، گر چه اسیرِ فَخی ۹

جانِبِ تبریز رو، از جِهَتِ شَمسِ دین
چند دَرین تیرگی، هَمچو خَسانْ می‌زَخی ۱۰