این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند عشق، دوری از معشوق، حسرت و یادآوری گذشته میپردازد. شاعر با استفاده از استعارههای زیبا مانند مرغ در قفس، شعله ضعیف، و شاخ گل سرکش، احساسات عمیق انسانی را به تصویر میکشد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۴۱۸۰ - معشوق کی زاهل هوس یاد می کند
شکر کجا ز مور ومگس یاد می کند ۱
مرغی که شد زکاهلی از دست دانه خوار
در آشیان ز کنج قفس یاد می کند ۲
همت ز عاجزان طلبد ظلم وقت عزل
چون شعله شد ضعیف زخس یاد می کند ۳
پیچد به دست وپای چو زنجیر ناقه را
از بازماندگان چو جرس یاد می کند ۴
شاخ گلی که می کند از سایه سرکشی
صائب کی از اسیر قفس یاد می کند ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.