این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به توصیف تأثیرات مستی و عشق میپردازد. شاعر با اشاره به عناصر طبیعت مانند سیل، نسیم، غنچه، سرو و بادام، حالات عاشقانه و مستی را به تصویر میکشد و از تأثیر حرکات معشوق بر روح و روان سخن میگوید.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، استفاده از استعارههای مربوط به مستی نیاز به درک ادبی بالاتری دارد.
غزل ۴۱۷۸ - هشیار را خرام تو سر مست می کند
این سیل اگر به کوه رسد پست می کند ۱
تا وا کند نسیم سحرگاه غنچه ای
صد عقده باز تاک زبردست می کند ۲
قد ترا به سرو چه نسبت که آب را
حیرانی خرام تو پا بست می کند ۳
از خط فزود مستی آن چشم پرخمار
بادام را بنفشه سیه مست می کند ۴
صائب من از نظاره ساقی شدم خراب
ورنه مرا شراب کجا مست می کند ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.