این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند عشق، رنج، جستجوی معنوی و ناپایداری دنیا میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای عمیق، مفاهیمی مانند فناپذیری، سختیهای راه عشق، و انتظار برای رستگاری را بیان میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و واژگان بهکاررفته نیاز به دانش ادبی و تجربه زندگی بیشتری دارند.
غزل ۴۱۷۵ - آنجا که شوق دست حمایت بدر کند
شبنم در آفتاب قیامت سفر کند ۱
قارون شود ز لخت دل وپاره جگر
بر هر زمین که قافله ما گذر کند ۲
انجام تخم سوخته پامال گشتن است
آن دانه نیست دل که سر از خاک برکند ۳
پیچیده تر زجوهر تیغ است راه عشق
خونش به گردن است که این راه سرکند ۴
طوطی اگر به چاشنی حرف خود رسد
گردد دهانش تلخ چو یاد شکر کند ۵
گشتیم چون صبا به سراپای لاله زار
داغ نیافتیم که دل را خبر کند ۶
چون عاملی که دل ز در خانه جمع کرد
حاجی ستم به خلق خدا بیشتر کند ۷
در منزل نخست دل خویش می خورد
چون راهرو به توشه مردم سفر کند ۸
در خلوت دل است تماشای هر دو کون
صائب چگونه سر ز گریبان بدر کند ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.