این شعر از اقبال لاهوری به موضوعاتی همچون قربانی شدن بیگناهان، رنج فقرا، سکوت و رضایت در برابر سختیها، امیدواری عاشقان، و وحدت انسانی میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر نمادین مانند سیلاب، محراب، آفتاب، و مهتاب، مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی را بیان میکند.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر برای درک و تجزیهوتحلیل، به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی از تصاویر نمادین ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۴۱۵۷ - قربانیان شکفته به قصاب برخورند
چون پل بغل گشاده به سیلاب برخورند ۱
جمعی که ره به چاشنی فقر برده اند
بر روی بوریا ز شکر خواب برخورند ۲
صاف جهان به مردم خاموش می رسد
لب بسته کوزه ها ز می ناب برخورند ۳
اقبال دیدگان به گنهکار و بیگناه
با جبهه گشاده چو محراب برخورند ۴
چون ذره می دوند به هر کوچه عاشقان
شاید به آفتاب جهانتاب برخورند ۵
سر گشتگی به طالع جمعی که آمده است
در چشمه سیراب به گرداب برخورند ۶
هر کس دعا کند به اجابت قرین شود
در هر کجا به یکدگر احباب برخورند ۷
جمعی که از یگانگی نور آگهند
هر شب که شمع نیست ز مهتاب برخورند ۸
صائب سراغ بحر کنند وروان شوند
از سر گذشتگان چو به سیلاب برخورند ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.