این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر و استعارههای غنی، به موضوعاتی مانند عشق، رنج، تقدیر و آزمونهای زندگی میپردازد. شاعر از عناصری مانند آتش، خون، گل و خط سبز برای بیان احساسات عمیق و تجربیات انسانی استفاده میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم انتزاعی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۱۳۰ - روی ترا به آتش دلها برشته اند
لعل ترا به خون جگر ها سرشته اند ۱
ای شاخ گل ببال که در مزرع وجود
چون خال دلفریب تو تخمی نکشته اند ۲
ظاهر نمی شود که چه مضمون دلکش است
هر چند خط سبز ترا خوش نوشته اند ۳
دل را به آب دیده خونبار تازه دار
کاین دانه را به زحمت بسیارکشته اند ۴
از کجروی عنان نگه را کشیده دار
کاین تار را به دقت بسیار رشته اند ۵
اوراق چرخ زیر وزبر گشته سالها
تا نسخه وجود تو بیرون نوشته اند ۶
نان تو چون فطیر بماند در این تنور
با دست خود خمیر تو در هم سرشته اند ۷
از دودش آفتاب قیامت زبانه ای است
در آتشی که دانه ما را برشته اند ۸
جمعی که سایه بر سر افتادگان کنند
درسایه حمایت بال فرشته اند ۹
ایمن مشو که نیست مگر بهرامتحان
صائب اگر عنان تو از دست هشته اند ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.