این شعر به ناپایداری و گذرا بودن زندگی و آثار انسانها در جهان میپردازد. با استفاده از تصاویر گوناگون مانند درخت سرو، روشندلان، کاروان، مرغان نغمهسنج و قلم نکتهدان، شاعر بیان میکند که هیچچیز در این دنیا پایدار نیست و همه چیز با گذشت زمان از بین میرود.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً از سن 15 سالگی به بعد در افراد شکل میگیرد.
غزل ۴۱۲۳ - از همت بلند اثر در جهان نماند
یک سرو در سراسر این بوستان نماند ۱
روشندلان چو برق گذشتند از جهان
خاکستری بجای ازین کاروان نماند ۲
در بسته مانددیده یعقوب انتظار
از قاصدان مصر مروت نشان نماند ۳
مرغان نغمه سنج جلای وطن شدند
جز بیضه شکسته درین آشیان نماند ۴
از چشم سرمه دار دوات آب شد روان
شیرین زبانی قلم نکته دان نماند ۵
در گلشن همیشه بهار بهشت جود
برگی ز باد دستی فصل خزان نماند ۶
صائب زبان خامه به کام دوات کش
امروز چون سخن طلبی در میان نماند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.