این متن شعری عاشقانه و عارفانه است که از جدایی و گسستن پیوندها سخن میگوید. شاعر با استفاده از تصاویر طبیعی مانند برگ، نخل، سرو و فصلها، احساسات عمیق خود را دربارهی دوری از معشوق و رهایی از بندها بیان میکند. همچنین، به مفاهیمی مانند تقدیر، آزادی و دشواریهای زندگی اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۴۱۱۹ - از جلوه تو برگ ز پیوند بگسلد
نشو ونما ز نخل برومند بگسلد ۱
طفل از نظاره تو ز مادر شود جدا
مادر ز دیدن تو ز فرزند بگسلد ۲
دامن کشان ز هر در باغی که بگذری
از ریشه سرو رشته پیوندبگسلد ۳
چون نی نوازشی به لب خویش کن مرا
زان پیشتر که بند من از بندبگسلد ۴
در جوش نوبهار کجا تن دهد به بند
دیوانه ای که فصل خزان بندبگسلد ۵
جستن ز بند خانه تقدیر مشکل است
دل چون ز زلف وکاکل دلبندبگسلد ۶
آزادگی ز شهد محال است مور را
دل چون ازان لبان شکر خند بگسلد ۷
این رشته حیات که آخر گسستنی است
تا کی گره به هم زنم وچند بگسلد ۸
آدم به اختیار نیامد برون ز خلد
صائب چگونه از دل خرسند بگسلد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.