این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر شاعرانه و استعارههای عمیق، به بیان احساسات و عواطف انسانی مانند عشق، رنج، صبر و مقاومت میپردازد. شاعر از عناصری مانند خون، آب حیات، شمشیر و گل برای انتقال مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی تصاویر شاعرانه مانند خون و شمشیر ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.
غزل ۴۱۱۷ - چون چشم خوابناک که شوخی ازو چکد
از آرمیدن دل من جستجو چکد ۱
آب حیات در قدح خضر خون شود
روزی که آب تیغ مرا در گلو چکد ۲
از آب خضر تشنه لبان را شکیب نیست
مشکل که خونم از دم شمشر او چکد ۳
صد پیرهن عرق کند از پاکدامنی
شبنم اگر به دامن آن گل فروچکد ۴
گلگونه عذار کنندش سمنبران
خونابه ای که از دل بی آرزوچکد ۵
زان دم که چون پیاله مرا چشم باز شد
نگذاشتم که باده ز دست سبو چکد ۶
دامن ز رنگ وبوی گل ولاله می کشد
چون خون من دلیر بر آن خاک کو چکد ۷
تیغی است آبدار به خونریز سایلان
هر آستانه ای که بر او آبرو چکد ۸
صائب ز دل برون ندهم اشک و آه را
آن غنچه نیستم که ز من رنگ وبو چکد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.