این متن شعری است که با استفاده از تصاویر و استعارههای مختلف، مفاهیمی مانند عشق، غربت، صبر، رنج و امید را بیان میکند. شاعر از عناصر طبیعی و اسطورهای مانند خار، نخل، یوسف و فرهاد برای انتقال احساسات عمیق استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات تاریخی و اسطورهای نیاز به دانش پیشینهای دارد که معمولاً در سنین بالاتر کسب میشود.
غزل ۴۱۱۲ - از هیچ کس سپهر خجالت نمی کشد
آیینه گرفته کدورت نمی کشد ۱
خار شکسته بر سر دیوار قد کشید
نخل امید ماست که قامت نمی کشد ۲
فرمانروای مصر حلاوت نمی شود
تا ماه مصر تلخی غربت نمی کشد ۳
میخواره ای که باده به اندازه می خورد
دردسر خمار ندامت نمی کشد ۴
زنهاردل به صبح پریشان نفس مبند
کاین پنبه خون ز هیچ جراحت نمی کشد ۵
فرهاد بد نکرد که خود را هلاک کرد
عشق غیور ننگ شراکت نمی کشد ۶
از صبح حشر تیره نهادان الم کشند
یوسف ز روی آینه خجلت نمی کشد ۷
حشر سبک عنان مکافات قایم است
دیوان هیچ کس به قیامت نمی کشد ۸
صائب به خاکمال حوادث صبور باش
خورشید سر ز خاک مذلت نمی کشد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.