غزل ۴۱۰۱ - تا چهره تو از می گلرنگ آل شد

تا چهره تو از می گلرنگ آل شد
شبنم به روی گل عرق انفعال شد ۱

در هر نظاره یک سروگردن شود بلند
هر کس که محو قامت آن نونهال شد ۲

کوتاهی حیات ز اظهار زندگی است
زان خضر دیر ماند که پوشیده حال شد ۳

در یک دو هفته از نظر شور ناقصان
ماه تمام پا به رکاب هلال شد ۴

در عهد ما که نیست جواب سلام رسم
رحم است بر کسی که زاهل سؤال شد ۵

هرگز نکرده است کسی مهر کینه را
این آب تیره در قدح من زلال شد ۶

برخط فزود هر چه شد از حسن یار کم
ز آنسان که عمر سایه فزون از زوال شد ۷

در آستین هر گرهی ده کرهگشاست
دست است ترجمان زبانی که لال شد ۸

نشنید یک تن از بن دندان حدیث من
از فکر اگر چه پیکر من چون خلال شد ۹

صائب چه طرف بندد ازان حسن بی مثال
آیینه ای که تخته مشق مثال شد ۱۰