این متن شعری است که از مضامینی مانند عشق، ناامیدی، تقدیر و طبیعت استفاده میکند. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند آیینه، شبنم، آب، ابرو، تیر و گل، احساسات عمیق خود را بیان میکند. همچنین، مفاهیمی مانند ناکامی، امید واهی و جبر زندگی نیز در آن دیده میشود.
متن دارای مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند ناامیدی و جبر نیاز به درک بالاتری از زندگی دارند.
غزل ۴۰۷۸ - آیینه کی به چهره شبنم فشان رسد
چون آب ایستاده به آب روان رسد ۱
ابروی شوخ اوست ز مژگان زننده تر
از تیر پیشتر به هدف این کمان رسد ۲
خط تو مومیایی صد دلشکسته شد
حاشا که چشم زخم به این دودمان رسد ۳
زینسان که کرده اند گرانبار خویش را
رهزن مگر به داد دل کاروان رسد ۴
از عالم خسیس خسیسان برند فیض
تا هست سگ کجا به هما استخوان رسد ۵
سختی است قسمت من ناکام از وطن
سنگم به بیضه از بغل آشیان رسد ۶
ما را به عزم ناقص خود این امید نیست
این تیر کج مگر به غلط برنشان رسد ۷
جایی که گل ز باغ دل پاره پاره برد
پیداست تا به ما چه ازین گلستان رسد ۸
نبود ز فیض آب حیات سخن بعید
صائب اگر به زندگی جاودان رسد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.