این متن شعری است که از غم، اندوه و رنجهای درونی سخن میگوید. شاعر از دردهای عاطفی و ذهنی خود مینالد و احساس ضعف و ناتوانی در برابر مشکلات را بیان میکند. همچنین، اشاراتی به مفاهیمی مانند عشق، رنجکشی و ناامیدی دارد.
محتوا دارای مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامفهوم باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند ناامیدی و رنج نیاز به درک بالاتری از زندگی دارند.
غزل ۴۰۷۲ - کم کم دل مرا غم واندیشه می خورد
این باده عاقبت سر این شیشه می خورد ۱
مسدود چون کنم که درین تنگنا مرا
بادی به دل ز روزن اندیشه می خورد ۲
خون دل است روزی غم پیشگان فکر
بیچاره آن که روزی ازین پیشه می خورد ۳
ضعفم رسیده است به جایی که پای من
از موجه هوا به دم تیشه می خورد ۴
جایی که خون ز ناخن خورشید می چکد
فرهاد ساده لوح غم تیشه می خورد ۵
نخلی است آسمان که دل ماست ریشه اش
این نخل سرکش آب ازین ریشه می خورد ۶
پرورده اند شیشه افلاک را به زهر
بیچاره آن که زخمی ازین شیشه می خورد ۷
موقوف یک پیاله بود زهد خشک من
از چشم شیر برق به این بیشه می خورد ۸
صائب کجا رسد به هما استخوان ما
ما را چنین که آتش اندیشه می خورد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.