این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از مفاهیمی مانند عشق، شهادت، طبیعت و مفاهیم عمیق انسانی سخن میگوید. شاعر از عناصری مانند شبنم، آفتاب، گل، لاله و باده برای بیان احساسات خود استفاده کرده است. همچنین، مفاهیمی مانند عشق الهی، جستجوی حقیقت و رنجهای بشری در این شعر به چشم میخورد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۰۳۳ - که با تو حرف شهیدان عشق می گوید
که خون شبنم از آفتاب می جوید ۱
به اشک روی مرا شسته طفل خودرایی
که هفته هفته رخ خویش را نمی شوید ۲
در آن دیار که ماییم بیغمی کفرست
هوای ابر ز دل میل باده می شوید ۳
کراست زهره که از آستین برآرد دست
صبا درین چمن از شرم گل نمی بوید ۴
ترا گمان که تو در خواب آنچه می بینی
به ما تپیدن دل یک به یک نمی گوید ۵
چه ماتم است ندانم نهفته در دل خاک
که رخ به خون جگر شسته لاله می روید ۶
ز شرم نیست نظر پیش پا فکندن یار
بهانه اش شده آخر بهانه می جوید ۷
رسید عشق به پابوس عرش وبرگردید
هنوز عقل گرانجان رفیق می جوید ۸
اگر به چشمه تیغ تو راه خضر افتد
ز جبهه خط غبار حیات می شوید ۹
ز تاب پرتو روی تو دیده صائب
ز آفتاب قیامت پناه می جوید ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.