این متن شعری است که از خواننده میخواهد تا از تاریکی و غفلت دوری کند و به سوی نور و روشنایی حرکت نماید. با استفاده از تصاویر طبیعی مانند صبح، خورشید، ستارهها و دریا، شاعر بر اهمیت بیداری روحانی، رهایی از تعلقات دنیوی و توجه به معنویات تأکید میکند. همچنین، اشارهای به اشعار مولوی و صائب دارد که نشاندهندهٔ تأثیرپذیری از عرفان و ادبیات کلاسیک فارسی است.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، برخی از ابیات نیاز به تفسیر دارند که برای سنین پایین مناسب نیست.
غزل ۴۰۳۱ - دمید صبح تجلی به جان شتاب کنید
ز سردسیر جهان رو به آفتاب کنید ۱
درین محل که گشوده است صبح دفتر فیض
ستاره ای ز برای خود انتخاب کنید ۲
کنون که زر به سپر بخش می کند خورشید
چه لازم است نظر را سیه به خواب کنید ۳
هوای عالم بالا کنید چون شبنم
بس است چند اقامت درین خراب کنید ۴
ز روی دل بفشانید گرد هستی را
نظر به شاهد مقصود بی حجاب کنید ۵
مگر رسید به پابوس بحر چون سیلاب
به آه گرم دل سنگ خویش آب کنید ۶
عمارت نفس پوچ را بقایی نیست
ز بحر چند جدا خانه چون حباب کنید ۷
ز خون دیده خود می به ساغر اندازید
ز رنگ چهره خود سیر ماهتاب کنید ۸
چراغ دولت بیدار را فروغی نیست
نظر به گوشه آن چشم نیمخواب کنید ۹
ز شعر مولوی روم چون بپردازید
موحدان غزل صائب انتخاب کنید ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.