غزل ۴۰۰۸ - گل از عذار تو چیدن ز من نمی آید

گل از عذار تو چیدن ز من نمی آید
چه جای چیدن دیدن ز من نمی آید ۱

چو سطحیان به کف از بحر گوهر قانع
به غور حسن رسیدن ز من نمی آید ۲

اگر ز بی پروبالی به خاک بندم نقش
به بال غیر پریدن ز من نمی آید ۳

دلم سیه چو دل شب از آن بود که چو صبح
نفس شمرده کشیدن ز من نمی آید ۴

اگر به تیغ مرا بندبند پاره کنند
ز یار و دوست بریدن ز من نمی آید ۵

در آتشم که چو آب گهر ز سنگدلی
به کام تشنه چکیدن ز من نمی آید ۶

من آن شکسته پر و بال طایرم چون چشم
کز آشیانه پریدن ز من نمی آید ۷

نظر به صبح ندارد سیاه بختی من
الف به سینه کشیدن ز من نمی آید ۸

برای صید مگس در خرابه دنیا
چو عنکبوت تنیدن ز من نمی آید ۹

نیم ز دل سیها کز قلم خورم روزی
زبان مار مکیدن ز من نمی آید ۱۰

از آن ز کام جهان آستین فشان گذرم
که پشت دست گزیدن ز من نمی آید ۱۱

عطیه ای است که چون خار بر سر دیوار
به پای خلق خلیدن ز من نمی آید ۱۲

به استقامت من شاخ میوه داری نیست
به زیر بار خمیدن ز من نمی آید ۱۳

غبار خاطر آب حیات نتوان شد
به زیر تیغ تپیدن ز من نمی آید ۱۴

مگر رسد به سرم یار بیخبر ورنه
چو پای خفته دویدن ز من نمی آید ۱۵

اگر چه تخم مرا برق ناامیدی سوخت
به این خوشم که دمیدن ز من نمی آید ۱۶

چو سیل تا نکشم بحر را به بر صائب
عنان شوق کشیدن ز من نمی آید ۱۷