غزل ۴۰۰۵ - خیال روی تو از دل بدر نمی آید

خیال روی تو از دل بدر نمی آید
که خودپرست ز آیینه بر نمی آید ۱

نمی کند دل بیتاب من نفس را راست
نهال قامت او تا به برنمی آید ۲

لب شکایت من از وصال بسته نشد
رفوی زخم ز موی کمر نمی آید ۳

چنان ز حسن گلوسوز شد جهان خالی
که بوی سوختگی از جگر نمی آید ۴

در آن حریم که آیینه طلعتی باشد
نفس ز مردم آگاه برنمی آید ۵

ازان ز راز خرابات خلق بیخبرند
که با خبر کس از آنجا بدر نمی آید ۶

علاج تنگی راه درشت همواری است
که پای رشته به سنگ از گهر نمی آید ۷

جز این که گرد برآرد ز خاکدان وجود
دل رمیده به کار دگر نمی آید ۸

سخن به لب نرسد بی سخن کشی صائب
گهر به پای خود از بحر برنمی آید ۹