غزل ۴۰۰۳ - ز ماه نو سفرم تا خبر نمی آید

ز ماه نو سفرم تا خبر نمی آید
حضور خاطر من از سفر نمی آید ۱

غم زمانه چنان تنگ کرده دایره را
که صبح را نفس از سینه نمی آید ۲

فشرد پنجه عقل بلند بازو را
کسی به تاک زبردست برنمی آید ۳

چگونه بی سبب آید ز دل سخن به زبان
گهر به پای خود از بحر برنمی آید ۴

سخن شکسته تراود ز کلک پر سخنم
چها به شاخ ز جوش ثمر نمی آید ۵

گهر به خامه من همچو اشک در تاک است
چه سود جوهریی در نظر نمی آید ۶

رگ بریده تاک از گریستن بس کرد
زمان گریه من چون بسرنمی آید ۷

مدار چشم گشایش ز کلک خود صائب
گرهگشایی از نیشکر نمی آید ۸