این متن شعری است که به موضوعاتی مانند صبر، رضایت به قسمت الهی، عشق و رنجهای آن، و ناپایداری دنیا میپردازد. شاعر از درد عشق و جدایی میگوید و به مفاهیم فلسفی مانند تقدیر و گذر زمان اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال دشوار است. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج عشق و ناپایداری دنیا ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۳۹۹۱ - به صبر مشکل عالم تمام بگشاید
که این کلید به هر قفل راست می آید ۱
به قسمت ازلی باش از جهان خرسند
که آب بحر به آب گهر نیفزاید ۲
من از کجا وبهشت برین مگر رضوان
به درد وداغ تو فردوس را بیاراید ۳
در آن چمن که من از گل گلاب می گیرم
ز دور باد صبا پشت دست می خاید ۴
ز آب تیغ جگرگاه خاک شد سیراب
هنوز از شب زلف تو فتنه می زاید ۵
مشو به سنگدلی از سرشک من ایمن
که رشته مغز گهر رفته رفته فرساید ۶
دو چشم دوخته ای برزمین ازین غافل
که چرخ راه تو از هر ستاره می پاید ۷
چه تشنه است به خونریز خلق ابرویش
که در مصاف دو شمشیر کار فرماید ۸
نعیم خلد حلال است بر کسی صائب
که دست ولب به نعیم جهان نیالاید ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.