غزل ۳۹۹۱ - به صبر مشکل عالم تمام بگشاید

به صبر مشکل عالم تمام بگشاید
که این کلید به هر قفل راست می آید ۱

به قسمت ازلی باش از جهان خرسند
که آب بحر به آب گهر نیفزاید ۲

من از کجا وبهشت برین مگر رضوان
به درد وداغ تو فردوس را بیاراید ۳

در آن چمن که من از گل گلاب می گیرم
ز دور باد صبا پشت دست می خاید ۴

ز آب تیغ جگرگاه خاک شد سیراب
هنوز از شب زلف تو فتنه می زاید ۵

مشو به سنگدلی از سرشک من ایمن
که رشته مغز گهر رفته رفته فرساید ۶

دو چشم دوخته ای برزمین ازین غافل
که چرخ راه تو از هر ستاره می پاید ۷

چه تشنه است به خونریز خلق ابرویش
که در مصاف دو شمشیر کار فرماید ۸

نعیم خلد حلال است بر کسی صائب
که دست ولب به نعیم جهان نیالاید ۹