این متن شعری است که به موضوعاتی مانند خودکفایی، تلاش برای کمال، استفاده از فرصتها، اهمیت دل و رازداری، و تمرکز در عبادت میپردازد. شاعر با استفاده از استعارهها و تصاویر زیبا، مفاهیم عمیق فلسفی و اخلاقی را بیان میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۹۷۴ - اگر کسی متوسل به چاره ساز شود
هم از طبیب و هم از چاره بی نیاز شود ۱
هلال سعی کند در کمال خود غافل
که چون تمام شود بوته گداز شود ۲
دهن به ابر گهربار باز کن که صدف
به لب گشودنی از بحر بی نیاز شود ۳
شمار آه به مقدار عقده های دل است
به قدر دانه زبان خوشه را دراز شود ۴
مرا دلی است ز صبح وصال روشنتر
چگونه سینه من پرده پوش راز شود ۵
کشیده دار عنان سخن که همچون شمع
زبان دراز چو گردید خرج گاز شود ۶
به طوف کعبه رود بت در آستین صائب
کسی که با خودی خویش در نماز شود ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.