این شعر به موضوع عشق و رنجهای ناشی از آن میپردازد. شاعر از درد عشق، ناتوانی در رهایی از آن و تأثیرات عمیق آن بر روح و جسم سخن میگوید. همچنین، اشاراتی به طبیعت و نمادهای آن مانند گل، بلبل و باغ دارد که به عنوان استعارههایی برای عشق و رنج استفاده شدهاند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، استفاده از استعارههای پیچیده و بیان احساسات شدید در شعر، درک آن را برای مخاطبان جوانتر دشوار میکند. این محتوا برای نوجوانان و بزرگسالانی مناسب است که توانایی درک مفاهیم انتزاعی و احساسات پیچیده را دارند.
غزل ۳۹۶۷ - به چاره سوز محبت ز جان برون نرود
تبی است عشق که از استخوان برون نرود ۱
کنون که شاخ گل از پای تابه سر گوش است
ز ضعف ناله ام از آشیان برون نرود ۲
ز قد خم به ره راست دل قدم ننهاد
کجی ز تیر به زور کمان برون نرود ۳
درازدستی رهزن چه می تواند کرد
ز راه راست اگر کاروان برون نرود ۴
چه گل توان ز تماشای گلعذاران چید
به گلشنی که ازو باغبان برون نرود ۵
توان به بوی گل از خار خشک گل چیدن
ز باغ بلبل ما در خزان برون نرود ۶
شده است خاک چمن سرمه ای ز سایه زاغ
چگونه بلبل ازین گلستان برون نرود ۷
همیشه درد به عضو ضعیف می ریزد
که پیچ وتاب ز موی میان برون نرود ۸
به زور درد دل جسته است هیهات است
که تیر آه من از آسمان برون نرود ۹
در آن حریم که صائب سخن شناسی نیست
بهوش باش که حرف از دهان برون نرود ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.