این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که به زیباییهای معشوق، دردهای عشق، و تفاوتهای بین ظاهر و باطن میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند نور و تاریکی، خواب و بیداری، و فریب دنیا سخن میگوید و بر اهمیت بصیرت و تلاش درونی تأکید دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات عاشقانه و تمثیلهای بهکاررفته ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا پیچیده باشد.
غزل ۳۹۵۵ - خطی که گرد رخ او ز مشک ناب بود
یکی ز حلقه بگوشانش آفتاب بود ۱
به خواب نازندیده است دولت بیدار
گشایشی که در آن چشم نیمخواب بود ۲
چنین که سنگدل افتاده کوه تمکینت
عجب که ناله عشاق را جواب بود ۳
شراب تلخ ز شیرین بود گواراتر
ز لطف بیش مرا چشم برعتاب بود ۴
ز علم رسم دل خویش ساده که کتاب
به چشم زنده دلان پرده های خواب بود ۵
ز روشنایی دل ظلمت است قسمت نفس
سیاه روزی خفاش از آفتاب بود ۶
فریب جلوه دنیا مخور ز بی بصری
که غول تشنه لبان موجه سراب بود ۷
به سعی خویش بودغره از سیاه دلی
اگر چه بال و پرسایه ز آفتاب بود ۸
شمرده نه قدم خویش تا رسی به مراد
که دوری ره نزدیک از شتاب بود ۹
ز روشنایی دل خواب شد به چشمم تلخ
نمک به دیده روزن ز ماهتاب بود ۱۰
ز برگ عیش دگرها شوند اگر خوشوقت
حضور صائب از اندیشه صواب بود ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.