متن بالا به موضوعاتی مانند بیاعتمادی به دنیا، دوری از حرص و طمع، اهمیت تقوا و پاکدلی، و عاقبت خودسری و بیارادگی میپردازد. شاعر توصیه میکند که به جای وابستگی به مادیات و خواستههای دنیوی، به پاکی دل و تقوا روی آوریم و از حرص و آز دوری کنیم.
متن دارای مفاهیم عمیق اخلاقی و عرفانی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از مضامین مانند بیاعتمادی به دنیا و دوری از حرص نیاز به تجربه و درک بیشتری دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل میشود.
غزل ۳۹۵۲ - خوش آن کسان که به منت نظر جلا ندهند
غبار دیده خودرا به توتیا ندهند ۱
عطا ومنع جهان را ز هم جدایی نیست
به هر که نعمت دادند اشتها ندهند ۲
ز چشم شورشداز چشم خلق خضر نهان
به هیچ کس دم آبی به مدعا ندهند ۳
زمین پاک طلب کن برای دانه خویش
که بخل به ز عطایی است کان بجا ندهند ۴
چه فارغند ز دل واپسی عزیزانی
که دل به عشوه دنیای بیوفا ندهند ۵
فغان که در طلب رزق این گرانجانان
ز حرص فرصت گشتن به آسیا ندهند ۶
شوند عاقبت از خودسری بیابان مرگ
کسان که دست ارادت به رهنما ندهند ۷
کناره گیر ز مردم که تا نگردد فرد
به خضر آب ز سرچشمه بقا ندهند ۸
زمین به گاو جل خویش بسته تا مردم
به خودقرار اقامت درین سرا ندهند ۹
مساز چهره خود زرد از طمع صائب
که برگ کاه خسیسان به کهربا ندهند ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.