این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن از تشبیهات و استعارههای زیبا برای توصیف معشوق و احساسات شاعر استفاده شده است. شاعر با اشاره به زیباییهای معشوق و تأثیر آن بر جهان، به مفاهیمی مانند عشق، گناه و بخشش نیز پرداخته است.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی از واژگان و تشبیهات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۳۹۵۰ - سپند خال لبت آتشین عذارانند
به خون تپیده لعل تو تاجدارانند ۱
اگر چه سبعه سیاره گردشی دارند
نظر به شعله خوی تو نی سوارنند ۲
نوشته است به روی بتان به خط غبار
که آفتاب رخان صیدخاکسارانند ۳
حریم خلد برین جای شمع ماتم نیست
مرو گرفته به بزمی که میگسارانند ۴
کراست زهره که برحرف او نهدانگشت
که زیر مشق خطش آتشین عذارانند ۵
نظر به خط و رخ یار کن که پنداری
در آفتاب قیامت گناهکارانند ۶
جواب آن غزل حافظ است این صائب
که مستحق کرامت گناهکارانند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.