غزل ۳۹۳۶ - لبش به خنده دل غنچه را دونیم کن

لبش به خنده دل غنچه را دونیم کن
نگاه را گل رخسار او شمیم کند ۱

من ومضایقه دل به آنچنان چشمی
بخیل را نگه گرم او کریم کند ۲

ز مکر طره شبگرد یار می آید
که در دو هفته در گوش را یتیم کند ۳

نهال طور به آغوش در نمی آید
کسی چرا دل خود را عبث دونیم کند ۴

گرفت روی زمین را تمام گوساله
چگونه گاوفلک را کسی عقیم کند ۵

ز دست سامری روزگار می آید
که جای تنگ ز گوساله بر کلیم کند ۶

به سایه ات کند ای تاک اگر بخیل گذار
به یک مصافحه دست تواش کریم کند ۷

به بزم باده او پسته را شکسته مساز
که زور رشک دل پسته را دونیم کند ۸

به نیم آه ز هم غنچه دلم پاشید
چو شمع صبح که سردرسر نسیم کند ۹

چو صائب آن که به لخت جگر قناعت کرد
عجب نباشد اگر ناز برنعیم کند ۱۰