این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، به زیباییهای معشوق و تأثیرات عشق بر شاعر میپردازد. ابیات پر از تصاویر شاعرانه مانند چشمهای دلنواز، موهای پیچدرپیچ، و شمعی که زبان در دهان میگزد، هستند. شاعر از عشق و جذبههای آن سخن میگوید و گاهی به مفاهیم عرفانی مانند بینیازی از دو جهان اشاره میکند.
مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری و ادبی نیاز دارند تا به درستی درک شوند.
غزل ۳۹۳۱ - اگر نه چشم من آن دلنواز باز کند
مرا ز هر دو جهان کیست بی نیاز کند ۱
میان نازک او را نگاه موی شکاف
مگر به پیچ وخم از زلف امتیازکند ۲
فغان که چشم بد آفتاب کم فرصت
امان نداد به شبنم که چشم باز کند ۳
حیا مدار توقع ز آتشین رویی
که همچو شمع زبان در دهان گاز کند ۴
چه فتنه ها کند آن چشم شوخ در مستی
که کار رطل گران وقت خواب ناز کند ۵
گهر به رشته بینش ز هر نگاه کشد
به عبرت آن که درین پرده چشم باز کند ۶
جبین گشاده به سایل کسی که برنخورد
به روی دولت ناخوانده در فراز کند ۷
بغیر مهر خموشی که می فزاید عمر
که دیده است گره رشته را دراز کند ۸
نشد گشایشی از زلف و خط مگر صائب
تمام کار من آن چشم نیم باز کند ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.