غزل ۳۹۳۱ - اگر نه چشم من آن دلنواز باز کند

اگر نه چشم من آن دلنواز باز کند
مرا ز هر دو جهان کیست بی نیاز کند ۱

میان نازک او را نگاه موی شکاف
مگر به پیچ وخم از زلف امتیازکند ۲

فغان که چشم بد آفتاب کم فرصت
امان نداد به شبنم که چشم باز کند ۳

حیا مدار توقع ز آتشین رویی
که همچو شمع زبان در دهان گاز کند ۴

چه فتنه ها کند آن چشم شوخ در مستی
که کار رطل گران وقت خواب ناز کند ۵

گهر به رشته بینش ز هر نگاه کشد
به عبرت آن که درین پرده چشم باز کند ۶

جبین گشاده به سایل کسی که برنخورد
به روی دولت ناخوانده در فراز کند ۷

بغیر مهر خموشی که می فزاید عمر
که دیده است گره رشته را دراز کند ۸

نشد گشایشی از زلف و خط مگر صائب
تمام کار من آن چشم نیم باز کند ۹