این شعر به موضوعاتی مانند عشق، شهادت، تشنگی معنوی، و مستی از شراب الهی میپردازد. شاعر از تشنگی شهیدان برای خون و عاشقان برای شراب محبت سخن میگوید و به مقایسهای بین دنیای مادی و معنوی میپردازد. همچنین، اشارهای به بیخبری برخی از افراد از روز حساب و نوشیدن بیحساب دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و انتقادی موجود در شعر برای درک و تحلیل، نیاز به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری دارد. همچنین، برخی از اشارات مانند شهادت و تشنگی معنوی ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۳۹۲۵ - بتان که خون شهیدان چو آب می نوشند
کجا ز ساغرومینا شراب می نوشند ۱
چه تشنه اند به خون حجاب خوبانی
که باده شراب در اثنای خواب می نوشند ۲
ز خواب مستی آن چشمه ها یکی صد شد
به خواب تشنه لبان دایم آب می نوشند ۳
چه کشوری است محبت که خاکسارانش
ز کاسه سرگردون شراب می نوشند ۴
دل سیاه درونان نمیشودروشن
اگر می از قدح آفتاب می نوشند ۵
رسیده اند به سرچشمه رضاجمعی
که آب تلخ به جای گلاب می نوشند ۶
مسافران توکل به ساغر لب خشک
زلال خضر ز بحر سراب می نوشند ۷
مگر ز روز حسابند بیخبر صائب
جماعتی که می بی حساب می نوشند ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.